۱۵ ارديبهشت ۱۳۸۶

وایستا دنیا من می خوام پیاده شم

امروز بر حسب وظیفه جهت مراسم خاکسپاری پدر  دوست عزیزم سحاب زریباف  به قطعه هنرمندان بهشت زهرا رفتم  نکته قابل توجه که در این قطعه مشهود است بجز حضور بزرگان عالم هنر که در دل خاک آرمیده اند این است که  براستی چرا ما در زمان زندگیمان در عالم هستی  مخصوصا در عالم هنر  و علی الخصوص در حرفه عکاسی چشم دیدن همدیگر را نداریم و نمی توانیم پیشرفتهای همدیگر را جشن بگیریم  و برای هم هورا بکشیم  مگر نه این است که نقطه آخر خط  قطعه هنرمندان است البته با رشد افزون  افراد در حرفه عکاسی باید به فکر فطعه هنرمندان عکاس همه باشیم    دنیا ارزش  حسادت و  غرور کاذب که در نسل جدید عکاسان به وفور  موجود است را ندارد  نگوئید نیست خود واقعی خود را مورد قضاوت قرار دهید

چو دیدم بی وفایی های این دنیای وانفسا       بر این بی اعتنایی ها چو گل خندیدم و رفتم 

هیچ نظری برای این مطلب وارد نشده است!
3124670