۱۵ آذر ۱۳۹۳

فریاد خاموش

گذشته چراغ راه آینده است

به عنوان یک "شهید زنده" که به خاطر اتفاقاتی که پیش آمد، همراه همکاران عزیزم، هشت سال پیش سوار بر هواپیمای سی صد وسی نشدم ؛ نکته ای را به دوستان و علاقمند عزیز به عکاسی خبری یاد آوری میکنم:

البته که مرگ، حق است و برای همه ما روزی پیش می آید اما چگونه مردن و زمان آن گاهی اوقات تابع تصمیمهایی است که خودمان می گیریم

دوستان ! عکاسی خبری در کشور ما جایگاهی نداشته و با این روند مدیریت نیز جایگاهی نخواهد یافت. سیاستمداران میهن ما برای پیشبرد اهدافشان از عکاسان به عنوان ابزار استفاده می کنند

علاوه بر این؛ نه امنیت جانی داریم و نه تامین مالی ! جواب بچه های بی پدر این عزیزان را چه کسی داده است
کسانی که مدام چهره عزیزان سیاستمدار را ثبت می کردند اما الان چهره خودشان فراموش شده است

این سخنان را بیشتر خطاب به جوانان عکاس که در حرفه خبری کار می کنند، میگویم که این حرفه ارزش اینکه از روی هم رد شوید، به هم بی اعتنایی کنید و همدیگر را کنار بزنید را ندارد

به فکر خودتان باشید که "بازیچه" قرار نگیرید، ارزش کار خود را بدانید.

 هیچ منسبی باقی نمی ماند بلکه صندلی ها هستندچهرهها  عوض که می شنود و همه می روند اما تو می مانی و عمری پشیمانی

عکس بالا فریاد خاموشی است در سردخانه کهریزک که در آن زمان روی خط خبرگزاری ایلنا منتشر شد اما حالا آن گزارش تصویری نیز خاموش شد و حالا دیگر وجود ندارد

2410661